دزدان هزار چهره( شعر)

امیربهنام

مُلایان مسلمان چون می‌دانند هر کاری که بکنند ملت ایران با آنها کاری ندارند، شیوه شرعی و اسلامی دزدی را مباح و حلال کردند، چگونه؟!

خودتان ببنید…!

دزد را باشد هزاران چهره در ایران ما

آشنا آید به هر صورت، ولی سیمای دزد

یاد از آن شرم معلم در گذشته های دور

چونکه میآموخت شرمنده بما انشایی دزد

خانه ناامنست و فرزندان پی سرقت زهم

این فقط آموختند گویی که از بابای دزد

می ربود گرمال کس در آن وطن ایران ما

جای او می شد جهنم، بوده این معنای دزد

جملگی قی میکنند دین را در ایران آن آخوند

نیست بی دین و دیانت، آفرین بر شرم دزد

پاسبان هرجا گذر میکرد دزدی میگریخت

وای از روزی که گردد پاسبان همپای دزد

در گذشته دزد یعنی آدمی پست و خبیث

اینزمان اما به او باید بگویم، بیگمان مسئول دزد

مال مردم مالٍ من گشته یقین درچشم خلق

از منو تو بگذریم سر کن سخن از مای دزد

هر طرف را بنگری بینی که دزدی با شرف

سخت می گردد بیابد، ردی از جا پای دزد

آنکه بیش دزدیده بیشتر می زند فریاد که

داد از بیداد بردند هر چه بود ای وای دزد

دزد را باید درید از   روی   نا پاکش نقاب

قاضی از بهر چه میپوشد رخ رسوای دزد

می برد چون مال تو ازهر طریقی بیدریغ

میتوانی اینکه بستانی تو از هر جای دزد

بگذرد امروز و ما هم بگذریم از  کار  دزد

نگذرد اما خدا، چون می رسد فردای دزد

Facebook Comments Box