غمی چنین(شعر)

پورمزد کافی( منظر )


(۱۹) “غمی چنین”

چه آزمونی ست
نهان به دایره ی آتش عشقت
که صدای سوار عاشقی
دیریست
به رویایم نمیرسد
اگرچه تمام سرودم از آن است
که من
آبگینه گون
برابر چشمه ی زلال نگاه تو باشم
اگر رویش نابهنگام من
تقدیر ناگزیر انسانی بود
در فلاتی غریب

اما

امید من همه آن است
که مرگ پای آگیش را
کمترین مجالی نباشد
پیش از آن که ات
به شعری افسون کنم
چه سنگین می گذرد
چه دیر
به لختی و کهولت
وهم نابکار زمان
وقتی که آینه
از خنده های نرم گیسوانت تهی ست

چه آزمونی ست نهان
به دایره ی آتش عشقت ؟
که شب چنین
بر مجمر آتشم می گدازد
سوم اسفند ۲۵۴۷ (۱۳۶۷) _ آلمان
از دفتر( از این فلات پر اندوه)

( فریاد خاموش )

Facebook Comments Box

About بابک رحمتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *