چرا كمك خارجى؟

بابك رحمتى

چرا كمك خارجى؟

مردم ايران پیش از چهار دهه یعنی ٤٧ سال در مقاطع مختلف مبارزه كرده اند از مبارزات مسالمت آميز تا مبارزات مسلحانه چريكى در همیشه در صحنه بوده اند.سازمان مجاهدین خلق ایران، بیشترین خسارت جانی را درفاز نظامی یا همان مبارزات مسلحانه  دادند.آنها ارتش آزاديبخش ملى را هم  تشكيل دادند و چندين عمليات هم  باكمك عراق و بى كمك  آنها صورت دادند ولى در آخرين عمليات كه فروغ جاويدان ( مرصاد  رژيم)نام گرفت.عملیات تاکتیک جنگی رژيم آغاز می شود. پس از اعلام و اجرای قرارداد598 برای پایان جنگ ایران و عراق ، مجاهدين ،فرصت را مناسب عملیات گسترده می داند! رژیم  نیروهای خود را تا پشت دروازه هاى كرمانشاه عقب می کشد و  آزاد گذاشتن منطقه وسیعی از غرب کشور، مجاهدین را برای گرفتن شهرهای آنجا را هریس تر کرده بود. ولی رژیم با هشت سال تجربه جنگ، خواب وحشتناکی برای مجاهدین  و ارتش آزادیبخش دیده بود تا بتوانند با هلى برن( محاصره كردن با بالگرد) آنها را اسير كنند.

١٤٤٠ تن از بهترین فرزندان مردم در آن عمليات كشته و تعداد زیادی  هم دستگير و زخمى شدند تعدادى از كادر  هاى مجاهدين مانند على زركش كشته و افرادى مانند سعيد شاهسوندى  … در اين عمليات يا خود را تسليم كردند تا طوق همكارى  با رژيم را  به گردن بياندازند. تعدادزيادى يا  اسير شدند و يا به سمت شهرهای ايران فرار كردن و دوباره نزد مجاهدين برگشتند.« ابوذر ورداسبى» ( استاد علوم سياسى  ) و همسرش «دكتر فاطمه فرشچيان» در همان عمليات فروغ جاودانه مى شوند.خلاصه اینکه، در پايان مجاهدين شكست سختى مى خورند و  لشكر شكست خورده به شكلهاى مختلفى  به پايگاهايشان در عراق بر مى گردند.نگارنده به آنها گفته بود؛ مجاهدين كارش تمام است و عملياتى ديگر صورت نمى گيرد ولى دو تن از رابطين اسرار ،كه ما همين روزها باز به داخل ايران مى رويم! به آنها گفتم مرزهای بین المللی بسته شده و مجاهدین دیگر عملیات نمی تواند انجام دهد اگر مجاهدين عملياتى  انجام دهد، سياست را مى بوسم و كنار مى گذارم! شوربختانه، همان  طور شد كه پيش بينى كرده بودم! از آن پس مجاهدين ديگر عملياتى بسوى ايران انجام نداد. فقط ” عمليات تدافعی مرواريد” بود  حملاتى که  از سوى رژيم  صورت گرفته بود.که چهل تن از مجاهدين جان خود را  در اين عمليات از دست دادند. حسن زواره ايى آموزگار، يكى از اين جانفدايان بود. اکنون پرسش اینجاست ،چه نتیجه ای می توان از این پروسه ی مسلحانه گرفت؟

 

به دليل اينكه رژيم  تجربه جنگ و سرکوب را داشت ،توانسته بود مبارزه مسلحانه را در مقطع دهه شست سرکوب کند. مورد ديگر اينكه  در آن مقطع مردم آمادگى مبارزه مسلحانه را نداشتند.در واقع مبارزه ی مسلحانه ای که بطور گسترده فراگیر نشود با شکست مواجه خواهد شد. پس مبارزات مسلحانه  هم  با شكست مواجه شد و نتيجه اى كه مى بايد از آن گرفته نشد .به علتهاى شكست مى توان در فرصتها بعدى به آن پرداخت. در اصل می توان گفت ،مبارزه مسلحانه دست رژيم  را  برای سرکوب باز گذاشت تا در دو مقطع ، يعنى دهه ٦٠ و دهه ٧٠ اعدامهاى گسترده انجام دهد ، فاز نظامی بهانه اى شد، براى سرکوب بیشتر و آرام كردن  مردم.  با اینکه، دو دوره سركوب و اعدام و بگير و ببندها، را نظاره کردیم ولی ،مردم ایران عقب نشینی نکردند. دنيا  شاهد بود كه مردم ايران در جنبش هاى  بعدى گسترده تر به ميدان آمدند. مردم ایران در طول اين چهار دهه در تظاهرات هاى گسترده شركت کرده اند. در سال ١٣٨٨  جنبش سبز با شعار محورى ” راى من كو” شکل گرفت. در این جنبش هم ،بیش از سد شهر مردم به خیابانها آمدند تا رای خود را برای آزادی پس بگیرند.

در بیش از سد شهر  تظاهراتهاى بزرگى بر گزار شد ولى رژيم فاشيستى مذهبی بازهم سركوب كرد، تعداد زیادی را دستگیر و اعدام کرد. در دى ماه ١٣٩٦ اعتراضات به سياستهاى دولت حسن روحانى( فريدون) گسترده شد ولى باز سركوب شد.

اعتراضات آبان ۱۳۹۸ (معروف به آبان خونین) مجموعه‌ای از گسترده‌ترین اعتراضات مردمی و ضد حکومتی در تاریخ جمهوری اسلامی ایران است که از شامگاه ۲۴ آبان ۱۳۹۸ و در پی افزایش ناگهانی و ۲۰۰ درصدی قیمت بنزین آغاز شد.  كه  باز هم جوانان را به خاك و خون كشاندند!

و بالاخره رسيديم به جنبش”زن زندگى آزادى” كه در پى كشتن مهسا/ ژينا امينى صورت گرفت. جنبشى كه زمينه ساز رنسانسی در سه سال بعد شد.

در جنبش زن زندگى آزادى بانوان ايران جنبش را سراسرى كردن ، آنها با سوزاندن  روسرى هاى خود خط آزادى  بانوان را براى آينده ايران را ترسيم كردند. با وجود اینکه دستگاه‌های مختلف سیاسی، فرهنگی و امنیتی رژيم با موضعگیری‌های گوناگون، «زنان بی‌حجاب» را تهدید می‌ كردن و مى کنند و حتا خامنه اى بی‌حجابی را «حرام سیاسی» خواند؛ اما حضور بدون روسری زنان ایرانی در خیابان‌ها و همراهی چهره‌های سرشناس با آنها، این جنبش را ادامه ‌دار کرد و جلوگیری از کشف حجاب برای حکومت ایران اهمیتِ راهبردی، سیاسی، هویتی و گفتمانی پیدا کرد.

با اين حال، اين جنبش را هم سركوب كردند و اپوزيسيون هم نتوانست  منسجم تر از گذشته قدم بر دارد . كنفرانس ها و نشستهاى “جرج تاون “، همبستگى كوچكى بوجود آمد ولى  آنهم بدليل ناهمگونىاعضای شورا ، بزودى از هم پاشيد و براى پيشبرد كار ، شاهزاده پهلوى خود آستين ها را بالا زد و يك تنه جلو آمد و از مردم خواست كه حمايتش كنند. حمايت او از سوى مردم  در ١٨ و ١٩ دى ١٤٠٤  با فراخوانى كه داد  به اثبات رسيد و مردم با حضور ميليونى در بيش از ١٠٠ شهر،انقلاب شيرخورشيدى را رقم زدند كه باور كردنى نبود. اين فرا خوان اولين فراخوانى بود كه مردم حضور ميليونى پيدا كرده بودند. رژيم فاشيستى مذهبى  که اوضاع را  بر ضد خودش ديده بود، اينبار احساس خطر بيشترى كرده بود. رژيمى كه براى آينده مردم برنامه اى نداشت و  اوضاع   را وخيم تر از هميشه  مى ديد.

لذا ، براى بقاى خود به كشتار سازمانيافته روى آورد.رژيمى كه همه جنبش ها را سركوب كرده بود اين بار به دو دليل به سيم آخر زد. يكى حمايت مردم  از پهلوى ( اين آخرين پيامه پهلوى بر مى گرده )با فراخوانی که داده بود. دوم گستردگى  تظاهراتها و خشم مردم  نسبت به رژيم و  رهبرى اش ، خامنه اى بود. هنوز ابعاد  كشتار و جنايات دى ماه ١٤٠٤ مشخص نيست.  آخرين آمار جاويد نامان  را «دونالد ترامپ» ٧٢ هزار و پانصد تن اعلام كرده است!  مردم تمامى سرمايه خود را كه جانشان بود را به ميدان آورده بودند ولى رژيم وحوش خود را  با تير بار  و دوشكا به خيابانها آورده بود تا جناياتى انجام دهد كه در تاريخ ايران ثبت شود!

چرا کمک خارجی؟

در اين ميان یک پرسش کلیدی مطرح مى شود ايرانى چند بار بايد از يك سوراخ گزيده شود؟

كسانى كه كمك خارج را نفى مى كنند بدون احساس مسئوليتى به شعار دادن ها ادامه مى دهند. به تاريخ كشورها، نگاهى بياندازيد و   به كشورهايى كه با كمك آمريكا و كشورهاى اروپايى از شر ديكتاتور نجات پيدا كردند  نگاه كنيد ، همين آلمان پس از جنگ جهانی دوم چگونه از خاکستر خود برخاست؟ چگونه توانست برخیزد و امروز در ورزش و صنعت و اقتصاد و… حرف اول را مى زند؟ نگاه كنيد، به  آلمانی که با همه کشورها جنگیده بود!چگونه توانست روی پاهای خودش بایستد؟اگر آمريكا  به اين كشور جنگزده كمك نكرده بود معلوم نبود پس از  جنگ جهانى دوم چه بر سرش مى آمد؟

در بوسنی هرزگوین ،آمریکا پا را جلو تر گذاشت و به چهار سال جنگ در این منطقه پایان داد. رژیم فاشسیتی مذهبی در آنجا هم مانند سوریه دخالت کرده بود.

حمایت‌های رژیم جمهوری اسلامی ایران حساسیت غرب و به‌ ویژه آمریکا را برانگیخت.و آمریکا  جنگ با موافقت‌نامه دیتون پایان یافت که بر اساس آن همه نیروهای نظامی (از جمله نیروهای ایران) ملزم به ترک منطقه شدند، گرچه به گفته منتقدان حکومت ایران پس از آن نیز تلاش کرد تا به حفظ پایگاه خود در بوسنی با تمرکز بر فعالیت‌های فرهنگی و اقتصادی بیافزاید که موفقیتش محل تردید است.( ویکی پدیا)

دخالت جمهوری اسلامی در بوسنی هرزگوین

جنگ‌های بین‌نژادی موجب سقوط هشتاد درصدی سطح تولید بین سال‌های ۱۹۹۲ میلادی تا ۱۹۹۵ میلادی شد و بیکاری به شدت افزایش یافت. هرچند بعد از آن اقتصاد این کشور تا سال ۲۰۰۹ شاهد رشد بود.

در رواندا Rwanda، نسل‌کشی هولناکی که در سال ۱۹۹۴ حدود ۸۰۰ هزار تا یک میلیون نفر از اقلیت توتسی و همچنین هواداران میانه‌روی هوتو را به کام مرگ کشاند. اما سه دهه پس از آن رویداد هولناک، رواندا به کشوری تبدیل شده که برخی آن را «معجزه آفریقا» می‌نامند؛ کشوری که در حوزه‌های حکمرانی، فناوری، سلامت و توسعه پایدار، مسیر متفاوتی نسبت به همسایگانش پیموده است. چگونه کشوری که در آستانه‌ی فروپاشی کامل بود، به الگویی برای توسعه در قاره‌ای پرچالش بدل شد؟ در رواندو از سال‌های اولیه پس از نسل‌کشی، رواندا به‌شدت در زیرساخت‌های حمل‌ونقل، انرژی و ارتباطات سرمایه‌گذاری کرد. بویژه در زمینه‌ زیرساخت‌های فناوری اطلاعات، این کشور با کمک کشورهای خارجی مانند کره‌جنوبی، کره‌ی نوین آفریقا لقب گرفت.کشوری که اگر کمک خارجی نبود در این جایگاه قرارنمی گرفت.

همانطوری که دیدید ، امروزجهان نظاره گر ایران و  ایرانیان هستند دنیا دید که با مهسا- ژینا چکار کردن ولی اکثر سیاستمداران فقط مو هایشان را قیچی کردند.در انقلاب شیر خورشید جهان شاهد کشتاری گسترده تر بودند که در هیچ جای دنیا  چنین کشتاری  فقط در دو روز صورت نگرفته است. در طول دو روز شاید بیش از سدهزار تن انسان پاکباز ، از پاکترین فرزندان ایرانزمین را کشته اند آیا بازهم  به کمک خارجی نیاز نداریم؟ آیا باید منتظر کشتار های دیگری باشیم؟

Facebook Comments Box

About بابک رحمتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *