ایران

پورمزد کافی (منظر) (۱۰۷) در فراسوی تو ببین ز آشوب دلم بر نطع عشق تو به روشنی ی آفتاب ترا چه جای انکار است؟ و ترا حدیث کوچ هزاران پرستو از آشیانه ی دل من چنان نبود که بدانی که حادثه در کار است در باغ تو به خاکستر نشسته …

پیمان بخشایش ایران؛ بنای خرد جمعی ای هم‌وطن، با همدگر پیمان کنیم این خانه را با فکرِ هم بنیان کنیم با هم خرد ورزیم و ره روشن کنیم این خاک را با کارِ خود گلشن کنیم هرکس سخن گوید، به او فرصت دهیم بر نقدِ خود، با رویِ خوش، حرمت …

دکتر پیمان بخشایش جراح تروما | MD, PhD, MBA | مقالهٔ سیاسی–تحلیلی   پهلوی پلاس چیست؟   میراث دولت‌سازی پهلوی، به‌اضافهٔ سکولار دموکراسی، تکنوکراسی و حاکمیت مردم: «پهلوی پلاس» بازگشت به گذشته نیست؛ تکمیل پروژهٔ ناتمام مشروطه و نوسازی ایران برای ورود قدرتمند به آینده است. چکیده: پهلوی پلاس نام …

لحظاتی در تاریخ فرا می‌رسند که شهروندان گویی ساعت‌هایشان را با یکدیگر کوک می‌کنند؛ به فهمی مشترک می‌رسند که از این پس باید جور دیگری زندگی کرد. رفتارهایی که تا دیروز عادی شمرده می‌شدند، پذیرفتنی نیستند و مسئولیت‌هایی که همواره به دیگری واگذار می‌شدند، به تعهد همگانی تبدیل می‌شوند. چنین …

بابك رحمتى سامانه علاج ، سامانه جاسوس پرور! در اين روزها كه مردم ايران ، تورم سه رقمى را تجربه مى كنند و از  فقر  جانسوز ، كمر  در سطلهاى آشغال خم كرده و ميرود تا در داخل كشور جنبش گرسنگان شكل گيرد، سامانه‌ای به نام “علاج” راه‌اندازی کرده اند …

دلنوشته: محمد دشتی از ایران برای آنانی که وطن را ترک کردند ، اما وطن ترکشان نکرد . نیمی از من، هنوز آنجاست ایکاش می‌شد، آن‌گونه که در حسرت و خیالِ شعرهای شفیعی کدکنی می‌خوانیم، وطن را در چمدانی گذاشت و با خود به سفر برد . ایکاش می‌شد زادگاه را …

محمود میرزایی(مهمیر) هنر چیست؟ هنر چیست؟ چرا هنر هست؟ هنر هست، چون آدم هست. هنر هست چون طبیعت، و زایش، آفرینش هست. هنر هست، چون هنر همزاد آدم، و درون آدم و با آدم زاده شده است. چرا؟ و چگونه؟ چون هنرهمان آفرینش است. پس طبیعت خود هنر است و …

پورمزد کافی( منظر ) (۲۵) “بی برگی” ای عشق چه می جویی در پرده ی دود من یک لاله نمی روید از باغ کبود من از طرح نسیم و گل باری چه سزد ما را یک شاخه نمی روید از بار وجود من بر بام شب باغم بی نغمه پرد …

محمودمیرزایی (مهمیر) افتخار به مورد تجاوز قرار گرفتن و درسهایی که می توان از آن گرفت!                                                              (اصرار به نادان بودن …

  سروده: پور مزد کافی (منظر) (۱۰۵) “در مصاف بیداد” من می سرایم باد را  از سینه ها فریاد را چون خسروی در بیستون صد ناله ی فرهاد را من باغ و راغ و بیشه ام خونین ز دست تیشه ام تا با تو در اندیشه ام فریاد یارم یاد …