قالب وردپرس
خانه / شعر و داستان / رضا مقصدی: ای اتش گُداخته! ای کُرد !

رضا مقصدی: ای اتش گُداخته! ای کُرد !

شعری از رضا مقصدی برای فرزاد کمانگر و یارانش (علی حیدریان، فرهاد وکیلی، شیرین علم هولی و مهدی اسلامیان) که سحرگاه روز یکشنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۹، در زندان اوین به دار آویخته شدند.


رضا مقصدی
ای اتش گُداخته! ای کُرد !
ازکُردستان ِ دلم به فرزاد کمانگر ویاران ِ به خون خفته اش.

 

 

زیبایی ِ ترانه ی جاری !
این شعر را برای تو می گویم.

دیشب شکوه ِ عاطفه ات را گریستم.
با جان ِ شاعرانه ترین لحظه های تو
تا اوج ِ عاشقانه ترین واژه، زیستم.

وقتی که در برابر ِ فریاد ِ بامداد
چشم تو از سپیده، سخن گفت-
دیدم چه عاشقانه، چه زیبا
خورشید را به شانه ی فردا گذاشتی.

شادابی ِ شقایق ِ عاشق !
این شعر را برای تو می گویم.
با یک مداد ِ تلخ ِ تپنده
با یک مداد ِ درد ،که می گوید:

از سینه ی صمیمی ِ لاهیجان
تا گریه ی ستاره ی کردستان
تنها
یک
آه
فاصله ست.

ای آتش ِ گداخته ! ای کُرد !
میراث دار ِ شعله ور ِ شور ِ سر بلند !

من، گیلکم
بوی بهار نارنج
در لابلای واژه ی سبزم چکیده است.
آنسان که در ترانه ات ، چشم ِ زمانه ام
زیبا تر از صدای تو شعری ندیده است.

بگذار از طراوت ِ سبز ینه های چای
در جان ِ بیقرار وُ دلِ ِ چاک چاک ما
یک شاخه گل، به نام تو بگذاریم.

بگذار “عشق” را
در آخر ِ کلام ِ تو بگذاریم.
…………………………..
کلن 22 اردیبهشت 89

Facebook Comments

درباره ی ادیتور

همچنین ببینید

تا کربلای۳ (بابک رفیعی)

پیش از هر چیز لازم به توضیح است این داستان الهام گرفته شده از واقعیت …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *