نگاهی به نمائی، جمشید گشتاسبی

نگاهی به نمایی

نمای شماره 4

اون روز وقتی این صحنه را دیدم به نظرم اومد انگار این یکی به اون یکی میگه جائی که انبوهی از زیبائی ها هست، شادی هست، ترانه هست و رقص هست و رنگ. جائی که قصه برای شنیدن هست و آواز برای خواندن. حرف ها برای گفتن و شنیدن، می خواهم من هم باشم.

یاد یکی از فیلمها افتادم که می شود از ماندنی های کلاسیک تلقی ش کرد. درامی بیوگرافی جنائی با عنوان “می خواهم زنده بمانم”.

 عنوانی یا شاید بشود گفت فریادی یا آرمانی که امروز دیگر نه تنها در عرصه ی هنر و در این مورد بخصوص، سینما، که در عرصه زندگی واقعی در موقعیت های متفاوت اجتماعی و سیاسی طنین انداز بوده و به دفعات وجدان های آگاه و پاک بشری را لرزانده و به واکنش واداشته و بسیار هم اتفاق افتاده که در دل بی عدالتی های کلان اجتماعی رنگ باخته و به ناحق خاموش شده.

این عکس را گرفتم و چون بسیاری نماهای این چنینی در مجموعه عکس های “طبیعت” جای دادم و با مرور هر باره اش یاد گفته ای از “فدریکو فلینی” فیلمساز بزرگ ایتالیائی هم می افتم که جائی گفته بود: “پایانی نیست. آغازی نیست. آنچه هست شور بی انتهای زندگی ست.”

یکی شاد و با طراوت، یکی اندوهگین و نزار. کیست که این لحظه و چنین لحظه یا صحنه ای را حس نکرده باشد و درنیابد؟!

 میان ما کیست که شاهد گونه ای دگر از این موقعیت و تقابل دراماتیک هستی و نیستی و فاصله گاه بسیار اندک این دو نبوده باشد؟!

 زندگی زیباست و این هم زیباست که بیندیشیم و معتقد باشیم هیچ چیز و هیچ کس حق مصادره این زیبائی و سرآمد ارزش ها در جهان را ندارد.

 

 

Facebook Comments Box

About ادیتور

Check Also

اخبار هفتگی نقض حقوق بشر در ایران

اخبار هفتگی نقض حقوق بشر در ایران با مجید شمس: جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات …

یکشنبه ها در کافه طنز آقا مهدی

کاظم سخاوتمند! مهدی قاسمی مردی پنجاه ساله وپنج ساله با موهای جوگندمی،دستی خالی،همیشه با لبخند …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *