قالب وردپرس
خانه / ایران / دولت کمونیست چین با ایران چه خواهد کرد؟

دولت کمونیست چین با ایران چه خواهد کرد؟

دولت کمونیست چین با ایران چه خواهد کرد؟

دکتر بهرام آبار

دولت کمونیست چین با قراردادهای بلند مدت برای سوء استفاده و بهره کشی از کشورهای توسعه نیافته، برنامه های اقتصادی پر منفعت خود را در آسیا و آفریقا پیاده کرده و می کند. حضور چین در آفریقا در دوره کنونی به دهه های ۱۹۶۰ میلادی باز می گردد. دراین دوره، سران دولت چین نگاهی ایدئولوژیک به آفریقا داشتند و تلاش می کردند از جنبش های آزادیبخش با گرایش های کمونیستی حمایت کنند. حضور پررنگ اتحاد شوروی دربسیاری کشورهای آفریقا، به چین مجال توسعه مناسبات سیاسی، نظامی و اقتصادی دلخواه با کشورهای آفریقایی را نمی داد. فروپاشی اتحاد شوروی ازیک سو و گام نهادن پکن در مسیر اقتصاد آزاد از سوی دیگر موجب شد تا روابط چین و آفریقا در مسیر جدیدی قرار گیرد. پس از آن فروپاشی در سال 1991 و پایان حضور و نفوذ روس ها در آفریقا، چین موقعیت را برای فعالیت افزونتری مناسب دید و جای خالی روس ها را به درستی پر کرد. روابط کشور های آفریقایی با چین در طول دوران جنگ سرد به شدت تحت تاثیر اتحاد شوروی بود و به همین دلیل حجم مبادلات تجاری و اقتصادی چین با آفریقا در این دوره حتی به یک میلیارد دلار هم نمی رسید. در حالی که چین در سه دهه گذشته در قاره آفریقا شکوفایی اقتصادی چشمگیری به هم زده و در این مسیر آفریقا را به یکی از مراکز تولید ثروت برای خود تبدیل کرده است.
در سال 2015، چین 60 میلیارد دلار کمک مالی و وام تجاری برای تأمین مالی پروژه های توسعه اقتصادی در آفریقا تعهد کرد. سران دولت و دولت آفریقا مشتاقانه حمایت مالی را پذیرفتند. در نتیجه، چین 14 درصد از کل بدهی های آفریقا را در اختیار دارد و بزرگترین طلبکار بدهی های عمومی آفریقا می باشد. با این حال، وابستگی بیش از حد به منابع مالی چین، فشار بیشتری را به کشور های آفریقایی وارد می کند و این قاره را در آینده از استقلال سیاسی و اقتصادی محروم خواهد کرد.
حضور و نفوذ اقتصادی چین در آفریقا به حدیست که می توان گفت تمامی آفریقا به گونه ای زیر چتر این کشور قرار گرفته و پکن در این مسیر گوی سبقت را حتی از آمریکا ، انگلیس و فرانسه هم ربوده است.
از اینرو با این ترفند ها، در سراسر جهان کشورهای درحال توسعه به طور قابل توجهی درجیب های عمیق چین مدفون خواهند شد.
ذخایر ارزی چین اکنون به بیش از چند هزار میلیارد دلار بالغ می شود. در حالی که ذخایر ارزی این کشور در سال ۱۹۷۹ کمتر از یک میلیارد دلار بود.
سیاست چینی ها با ایجاد بدهی های گسترده و شرایط ضعف برای بازپرداخت، کشورها را مجبور می کنند که با از دست دادن استقلال اقتصادی به استقلال سیاسی خود نیز پایان دهند.
برای مثال جیبوتی 77 درصد از تولید ناخالص ملی خود را به چین مدیون است و به عنوان بخشی از یک طرح باز پرداخت، به چین اجازه داد اولین پایگاه های نظامی و دریایی خود را در خارج از چین در آن کشور مستقر کند. پایگاه دریایی حضور چین را در دریای سرخ تقویت می کند.
کنیا یکی دیگر از کشورهای آفریقائی، نزدیک به ده میلیارد دلار به چین بدهی دارد و هرگز نخواهد توانست آنرا بپردازد، زیرا اهرم های لازم در اختیار چین است. قراردادهای یک جانبه چین تهدیدی مشخص و روزافزون برای مردم و استقلال سیاسی و اقتصادی کشورهای دیکتاتوری با دولت های خائن، فاسد و دزد می باشد.
کمپین سرمایه گذاری خارجی چین شکل جدید از استعمار و استثمارکردن کشورهائی ورشکسته از حاکمیت و مدیریت ناکار آمد و فاسد می باشد. چین در این دوره قراردادهای تجاری دوجانبه ای با الجزایر، مصر، کنیا، سومالی، مراکش و سودان به امضا رساند که همان سیاست تهاجمی را مد نظر دارد.
چین مدت هاست به جهت تنش با ایالات متحده آمریکا نگران تأمین منابع انرژی خود بوده، سعی می کند نقش خود را در خاورمیانه گسترش دهد. چین با پروژه بزرگ “جاده ابریشم جدید” می خواهد بازارهای جدیدی در خاورمیانه بدست آورد و نفوذ سیاسی اقتصادی خود را در بخش هائی از جهان که قلمروی قدرت پیشرو سنتی غرب است، افزایش دهد.

لینک به مطلب آلمانی در همین وبسایت:

Über die Beziehung Kommunistische Regierung Chinas mit dem Mullahregime in Iran

در سال 2013، رئیس جمهور چین، شی جینگ پینگ یک برنامه سرمایه گذاری بین المللی را به نام ابتکار کمربند و جاده، راه اندازی کرد. چین به نفع خود، طبق این برنامه جدید برای اتصال اقتصاد جهانی، در بیش از 60 کشور در پروژه های زیر ساخت های خارجی سرمایه گذاری کرده است که آن 60 درصد از جمعیت و 30 درصد از تولید ناخالص جهانی را تشکیل می دهند.
چین در سال های اخیر بخاطر تحریم های آمریکا، به مهم ترین شریک اقتصادی جمهوری اسلامی اشغالگران ایران تبدیل شده و اجناس بنجل خود را در ازاء نفت، گاز و انواع مواد طبیعی و معدنی به ایران می دهد. بطوریکه در سال 2019 حجم روابط اقتصادی به حدود 20 میلیارد یورو رسیده بود. حجم اقتصادی اتحادیه اروپا با جمهوری اسلامی در سال 2019 ازحدود پنج میلیارد یورو تجاوز نکرده است.
حکومت جمهوری اسلامی اشغالگران ایران با استفاده از فاجعه کرونا و فشارهای معیشتی مردم در ایران، توافقنامه پنهانى و بسی خائنانه را با دولت چين کمونیست، به مرحله قرارداد رسانیده و آماده امضا نموده است. علی خامنه ای فاسد، خائن و بیگانه پرست، رهبر رژیم اسلامی اشغالگران ایران، سال هاست که در هر زمینه ای علاوه بر بی توجهی های عمدی به امور کشور، ویرانگری های گسترده، بخش هایی از ثروت ها و منافع ملی ما ایرانیان را “سخاوتمندانه” به حکومت هایی بخشیده که مدافع عملیات سرکوبگرانه، انسان ستیزانه و ضد ایرانی این رژیم می باشند. به فرمان علی خامنه ای فاسد، خائن و بیگانه پرست در سه دهه گذشته حکومت اسلامی چندین قرار داد مخفیانه با کشورهای مختلف امضا کرده که هر کدام از آن ها نه تنها ایران امروز را ناتوان تر و عقب مانده تر و ملت را فقیرتر و بیچاره تر کرده بلکه نسل های آینده را نیز در بر گرفته و در وضعیتی خطرناک و متزلزل قرار خواهد داد. اکنون خیانت بزرگ رژیم خامنه ای واگذاری منابع گاز و نفت و ذخائر زیرزمینی ایران در ازاء 400 میلیارد دلار سرمایه گذاری در 25 سال، به چین میباشد.
چین با استفاده ازضعف کنونی جمهوری اسلامی اشغالگران ایران که در اثر بی لیافتی دولت های ولایت فقیه و تحریم های آمریکا، به روابط فشرده تری با رژیم آخوندی روی آورده است. با توافقنامه محرمانه ای که رد و بدل شده، انتقاد شدید مردم از دولت رژیم فقاهتی به دلیل “فروش ذخائر” کشور به چین درجریان است. آن توافق محرمانه که مفاد آن سریست خیانتی بزرگ در حقوق ملت ایران و منافع ملی را پدیدار می کند. حکومتگران خائن از قراردادی تاریخی لاف می زنند.
قراردادهای یک جانبه چین تهدیدی مشخص و روزافزون برای مردم ایران و استقلال سیاسی و اقتصادی کشور دیکتاتور و آخوند زده ای با دولت های فاسد و دزد می باشد.
کمپین سرمایه گذاری خارجی چین روش جدیدی برای استعمار و استثمار کردن کشورهائی ورشکسته با حاکمیت و مدیریتی نالایق، ناکار آمد و فاسد می باشد.
ما ایرانیان با تلاش و فعالیت های اعتراضی مخالفت خود را با واگذاری ثروت های ملی به بیگانگان به هر شکل ممکن ابراز می کنیم. ما اجازه نمی دهیم که حکومت ملائی اشغالگران ایران، بنام ملت ایران منافع ملی ما را برای حفظ نظام به مدافعینش هدیه کند و ملت ایران را به استثمار و بردگی بیگانگان بکشاند. توافق نامه ها و قرارداد ها این رژیم منفور، بی اعتبار و مشروعیت ارزش قانونی نداشته و در آینده ملغا خواهند شد.
دکتر بهرام آبار
ششم مرداد 1399
Facebook Comments

درباره ی ادیتور

همچنین ببینید

حزب آرا: «پیمان نوین» شاهزاده رضا پهلوی، مایه ی دلگرمی و شادمانی است

اختر نیوز، بدنبال «پیمان نوین» شاهزاده رضا پهلوی که در 7 مهر ماه 1399 منتشر …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *