شعر، پورمزد کافی (23)

پورمزد کافی (منظر)
“غزل بیگاه”  (۲۳)من نه پندار غلط در دل خود داشته ام
مشعلی هست که چون پرچمش افراشته ام

جان خونین من از لاله ی شب سرخ تر است
این چو سرویست که در سینه ی شب کاشته ام

رهرو عشقم و با درد گران رهسپرم
دل شهیدی ست که در معرکه بگذاشته ام

تا بدین مرتبه آتش بنشیند به دلم
من سر از سینه ی آتشزنه بر داشته ام

آتش گل نه فریبی ست که در هرم بهار
روشن از نور رخ مشعله پنداشته ام

سوسن مست که بر چشم شب انداخته گل
آتشی هست ز امید که بگماشته ام

منظرا آتشی افروخته بر خاور شب
این نه وهمی ست که در چشم شب انگاشته ام

دی ۱۳۶۲ ایران
از دفتر (از این فلات پر اندوه)
Facebook Comments

About ادیتور

Check Also

خانه ام برفی ست … اولین برف امسال کلن، اختر قاسمی

خانه ام «برفی» ست  اختر قاسمی، اولین برف زمستانی امسال در شهر ما کلن از …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *