اخترنیوز مولتی مدیا
امیر بهنام
یاوهگویی، یعنی سخن گفتنِ بیهوده، بیهدف و نامربوط است که از اندیشه سالم و تفکر صحیح ناشی نمیشود. این رفتار در مقابل سخن سنجیده و سکوت فرزانگان قرار میگیرد و اغلب در تمدن مدرن، که به نفسِ سخن گفتن بها میدهد، رواج یافته است. برای پرهیز از یاوهگویی، لازم است انسان پیش از سخن گفتن تفکر کند و سخن خود را با هدفی عاقلانه بیان کند.
ای خدا آخوند نخواهم دید چون، دیوانهام
بس که خوردم از شیخ نیرنگ من چنین، دیوانهام
گوش دل دادم به یاوه، سالها در بتکده
تا به کی خوانی تو یاسین گوش من، دیوانهام!
رفته از تو آبرو و گشته مسجد ناکجا
آن نماز گشته بهانه من همان، دیوانهام
مسجد و منبر رها کردم، ریا شد سجده ام
شبهه برمن نیست یارا این چنین، دیوانهام
درس قرآن یاد داد مُلا شیادی مرا
من “فیزیک” کردم تلمُذ، من همان دیوانهام
شوق دیدار میکّشد هردم مرا بر آن وطن
ندبههای اورشلیم را شیفته و دیوانهام
فرش کردم سالها آمال خود برآن قدوم
بهر دیدارش روم بر “قاهره”، دیوانهام
گرنباشم من یکی از ساکنین آن وطن
من خوشم با یاد زیبایش چنین، دیوانهام
انگ من باشد جنون گویید شما ای شیعیان
گو بگو من پیرو “شاهم” زجان، دیوانهام
رایت “ایران” فسون کرده، دل بیمار من
بهردیدار رخ زیبای او سالهاست که من، دیوانهام
شهره شهر” بُنم ” با نام ” بهنام ” حزین
گر تو مجنونی چو من، بر گو که من، دیوانهام
Facebook Comments Box
